Soester Courant

Kindertehuis Statum; boeiende verhalen !

Publicatiedatum: 14-12-2011

Bericht uit Australië.
Deze rubriek prijkt al vanaf 1990 regelmatig in de Soester Courant. Aanvankelijk werd deze rubriek verzorgd door Boris Berkhout. Vanaf 2000 nam Gijs van Brummelen deze zorg over. Vanaf 2000 worden de artikelen ook geplaatst op de website. Sedert 2010 redigeert Wim de Kam in sa- menwerking met anderen deze rubriek. Sinds kort staan alle artikelen ( dus ook die uit de jaren negentig van de vorige eeuw) op de website www.verdwenensoest.nl . Dat is gebeurd in het kader van het digitaliseringsproject. Elders in deze courant leest u meer over dit digitaliseringsproject van de historische vereniging. Uit de vele reacties blijkt dat deze rubriek in de courant goed  wordt gelezen en de website flink wordt geraadpleegd.
Een voorbeeld van een recente reactie willen we u niet onthouden. Begin november dit jaar ontvingen we een email van vijf pagina’s in het Engels van de heer Dirk de Boer, wonende in Byford. De heer de Boer, die nu 76 jaar is, emigreerde ruim een halve eeuw geleden naar Australië. In zijn email reageert hij op artikelen in Verdwenen Soest over het kindertehuis Statum dat aan de Eigendomweg heeft gestaan. In de Soester Courant van 2 maart 2011 is een artikel aan dit tehuis gewijd dat u op de website kunt nalezen.  De heer de Boer mailde ons dat hij in het kinderhuis verblijf heeft gehad van maart 1942 tot juli 1945. In die periode heeft hij ook de Van der Huchtschool aan de Molenstraat bezocht. Het voert te ver om zijn hele verhaal vol herinneringen weer te geven. In zijn email memoreert hij in het bijzonder een gebeurtenis tijden een zeer koude avond tijdens de winter 1944/1945. Zo mailde hij: “Het was tegen het eind van de oorlog en er was geen electriciteit en olie. De Duitse autoriteiten hadden het kindertehuis toestemming gegeven om hout te verzamelen in het nabij gelegen bos . De verbranding daarvan was ons enige warmtebron. ’s Avonds kwam de staf en de 2 leerlingen die waren overgebleven bij elkaar in de studieruimte rond het haardvuur. In een hoek van de kamer stond één van onze fietsen  gemonteerd op houten blokken voorzien van een half dozijn dynamo’s die van andere fietsen waren afgehaald. Samen zorgden die voor het enige licht in de kamer. Daartoe moesten we als kinderen om de beurt trappen om het licht brandend te houden. Zelfs kaarslicht was in die tijd schaars. Het was dan ook niet verrassend dat de volwassenen ons langer uit bed hielden dan gebruikelijk. Er werden om ons bezig te houden geweldige verhalen verteld. “  Uit zijn email blijkt verder dat één van die verhalen ging over vreemde wezens van andere planeten en soms gruwelijke gebeurtenissen. Een kamergenoot van hem ( Wouter van Herk vertelde dat die vreemde plekken en wezens werkelijk bestonden en dat zijn vader in staat was om die plekken te bekijken met een telescoop ( de vader van Wouter was een bekende sterrenkundige te Leiden waarnaar ook een planetoïde is vernoemd). Het verhaal maakte een geweldige indruk en de  oudere leiding moest aan het eind duidelijk maken dat die plekken heel ver weg waren en niet iets om bang voor te zijn. Waarschijnlijk om de fantasie van de jongelui wat af te koelen werden ze uitgenodigd om hun jassen aan te doen en de sterrenpracht tijdens de koude winteravond te bekijken. Het hielp niet echt want de een na de ander wees een planeet in de lucht aan. De heer de Boer mailde dat hij na die bijzondere ervaring nog steeds geïnteresseerd is in de wereld van sterren en planeten ook al gelooft hij niet meer in de verhalen van vroeger.
Verhalen uit de kindertijd die de fantasie prikkelen  komen zoals uit dit verhaal blijkt op oudere leeftijd weer helder voor de geest.  Statum mag dan verdwenen soest zijn, maar een deel van de geestdrift die daar werd gekweekt is vanuit het verleden doorgegeven aan nieuwe generaties.  Verhalen vertellen, zowel over het verleden als over een mogelijke toekomst, is een boeiend gebeuren.
 


Heeft u aanvullende informatie bij dit artikel, gelieve contact met ons op te nemen.